ASMA YAPRAKLARI / Berna Durmaz

Yanı başına otururum. Bacaklarımı toplar, kirpi gibi büzüşürüm yanında. Halim bir fazla olmasın diye onun hâlinden. O yayılır iyice otururken… Genişler gövdesi, kolunun bacağının kapladığı yer büyür. Susar beklerim.
“ Ha köpoğlu,” diye başlar. Boyun damarı kabarır, iner.
“ Ha sansarın takımı. Ciğerci başı. Kıtipiyoz.”                                                                                                 Bunların hepsi benim, kabulümdür. Susar, yutkunur, yine de gizliden alınırım. Saydığı benim. Benim, derim. Ne yapayım.

(Devamı)

İlk Yorumu Siz Yapın !

Yorumlar

E-posta bilginiz gizli kalacaktır.


*