Elimi Tut / Özlem Kiper (ÖYKÜ)

Saçlar beyaz, bir elde baston

Diğer elinden tutan ben olsam

 

Ölmeden on gün önce :

Kapım çalındığında öğle yemeğimi yememiştim. Kanepede ayaklarımı sehpaya dayayarak oturmuş, parmaklarımın arasından geçecek serin esintiyi bekliyordum. Gelen, köşkten biriydi. İsminin Necip olduğunu, köşkte Mürüvvet Hanım’ın hizmetinde çalıştığını söyledi. Zayıf, ufak tefek, altmış yaşlarında bir adamdı. Üstündeki kolalı gömleği, kalın kravatı ve apoletli ceketiyle lüks otellerin kapıcılarına benzetmiştim onu. Necip Bey başını selam verir gibi öne eğip “Beyefendi” diyerek başladı sözüne, sonra da r’lere dönmeyen diliyle Mürüvvet Hanım’ın akşamüstü beni çaya beklediğine, davete icabet etmem hâlinde kendisinin ne kadar mutlu olacağına dair bildik lafları sıraladı. Zorlama bir tebessümü, iç cebinden çıkardığı beyaz mendiliyle silmiş, yüzü kapıyı ilk açtığımdaki ifadesiz şeklini almıştı. Kısa bir kararsızlık anından hemen sonra teşekkür ettim ama lafımın gerisi bir türlü gelmedi. (Devamı)

İlk Yorumu Siz Yapın !

Yorumlar

E-posta bilginiz gizli kalacaktır.


*