İKİMİZİN ŞARKISI / Erhan CEYLAN

2057Hayatımın belki de en acı tecrübesiydi bu
yaşadıklarım. Daha önce hiç bu kadar
umarsız kalmamış, sevdiğim birinin
an be an tükenişine tanıklık etmemiştim. O güne
kadar yaşadığım her şey ve yaşanacaklar anlamını
yitirmişti sanki; artık tek bir gerçeklik hâkimdi
zavallı hayatlarımıza. Hayattaki tek varlığım,
yaşama sebebim parmaklarımın arasından kayıp
gidiyordu. Haberi aldığımda telefon elimden fırlamış,
tutarak olduğumu sanmış, yığıldığım koltuktan
kalkamamıştım. Beni asıl şaşırtan onun inanılmaz
soğukkanlılığıydı. İhtimal mi vermiyordu, yoksa
zaten biliyor muydu? “Üstesinden geleceğiz merak
etme,” gibi şeyler gevelemiştim, kendimi ilk defa
bu kadar aciz, çaresiz hissediyordum. Üstesinden
gelmemiz gereken ne çok şey varmış oysa.

(Devamı)

İlk Yorumu Siz Yapın !

Yorumlar

E-posta bilginiz gizli kalacaktır.


*