Kayıp Ruhların Atlası / Sevgi Çiçek (ÖYKÜ)

Güldü. Sohbetin en koyu anında kahkahalarla güldü… Çevresindekiler manasız bakışlarla anlam vermekte zorlanırken, o aldırmadan güldü. Bir zaman sonra kahkahaları yerini sessizliğe bıraktı. Soruların hedefi oluverdi. Masada oturan her biri, üç belki beş soru ardı ardına sormaktaydı. Endişe etmişlerdi belli ki! Belki de meraktır kim bilir? Bildiği şey bilmediği cevaplarıydı. Kendi bilmezken karşısında ondan milyonlarca ruh mesafesindeki bu insanlar nasıl bilebilirlerdi?

(Devamı)

İlk Yorumu Siz Yapın !

Yorumlar

E-posta bilginiz gizli kalacaktır.


*