Yakup’un Kahvesi / Fatma Nuran Avcı (ÖYKÜ)

Yakup son müşterisini uğurladı. Belindeki önlüğü çözüp masaya fırlattı. İki cebinden dökülen bozuklukların şangırtısıyla irkilen Kadir’e bağırdı.

    “Say şunları aval aval bakacağına.”

Kadir hemen ayağa kalktı. Çuha örtünün üzerine paraları çabucak boşaltıverdi. Yakup’un sırtını dönüp kapıdan gitmesini kolladı. Elli liralığı indirdi cebine.  Yakup daralmıştı. Dükkanın dışına çıkıp nefes almak istedi. İçinden anasına sövdü. Ne vardı babamın altına yatıp da beni doğuracak. Dizini yavaşça kırarak sandalyeye oturdu. Bu yıl halsizdi Yakup.

(Devamı)

İlk Yorumu Siz Yapın !

Yorumlar

E-posta bilginiz gizli kalacaktır.


*