Yaranın Ucu / Berna Durmaz (ÖYKÜ)

Yırtık ağın hüznü inmiş üzerine. Duruyor. Küskün. Buna değil aslında küslüğü, ötekilere. Söyleyemiyor.

“Al bak,” diyor Tuğla Ağan. İri bir istavriti eliyle tartıp uzatıyor oğlana. “Bunlar iyi.”

Bakıyor Handi. Gözleri küçülmüş uykusuzluktan. Ağına bir tane bile balık takılmamış.

“Dert etme,” diyor Tuğla. “Sen odun taşı varile. Ateşi yak.”

Aklı evde Handi’nin. Evin upuzak halkında. Ciğerine işlemiş sözlerinde, iğne başı bakışlarında topunun. Zehir zemberek suskunluklarında…

(Devamı)

İlk Yorumu Siz Yapın !

Yorumlar

E-posta bilginiz gizli kalacaktır.


*